ساختمان های دیدنی آلمان: سفری در تاریخ و معماری - هیو بلاگ

برای دریافت مشاوره و خدمات تخصصی گردشگری و سفر به سراسر دنیا با مجری مستقیم تورهای مسافرتی و گردشگری همراه باشید.

دروازه براندنبورگ (Brandenburger Tor)

مکان: برلین

دروازه براندنبورگ، یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای آلمان و شهر برلین است. این بنای نئوکلاسیک که در اواخر قرن هجدهم به دستور فریدریش ویلهلم دوم، پادشاه پروس، ساخته شد، در ابتدا به عنوان نمادی از صلح طراحی شده بود. این دروازه در طول تاریخ پر فراز و نشیب خود، شاهد رویدادهای مهمی بوده است؛ از رژه‌های نظامی نازی‌ها گرفته تا تبدیل شدن به نماد جدایی آلمان در دوران دیوار برلین و در نهایت، جشن اتحاد دوباره آلمان در سال 1989. این بنای تاریخی که در گذشته بخشی از دیوار شهر بوده، امروزه در قلب برلین متحد قرار دارد و به عنوان نمادی از وحدت و صلح شناخته می‌شود. ارابه چهار اسبه (کوادریگا) که بر فراز دروازه قرار دارد، توسط یوهان گوتفرید شادو طراحی شده و الهه پیروزی را به تصویر می‌کشد.

ساختمان رایشستاگ (Reichstagsgebäude)

مکان: برلین

ساختمان رایشستاگ، محل استقرار پارلمان فدرال آلمان (بوندستاگ)، ترکیبی بی‌نظیر از معماری تاریخی و مدرن و نمادی از تاریخ پرفراز و نشیب این کشور است. این بنا که در ابتدا در سال 1894 تکمیل شد، در طول تاریخ خود دچار آسیب‌های فراوانی شد، از جمله آتش‌سوزی مرموز در سال 1933 و ویرانی‌های جنگ جهانی دوم. پس از اتحاد دوباره آلمان، این ساختمان تحت بازسازی گسترده‌ای به رهبری معمار مشهور بریتانیایی، نورمن فاستر، قرار گرفت و در سال 1999 بازگشایی شد.

برجسته‌ترین ویژگی بازسازی، گنبد شیشه‌ای مدرن آن است که جایگزین گنبد اصلی تخریب شده، گردیده و مفاهیم عمیق سیاسی و اجتماعی را در خود نهفته دارد.

• نماد شفافیت دموکراتیک: این گنبد صرفاً یک عنصر زیبایی‌شناختی نیست. بازدیدکنندگان می‌توانند از طریق یک رمپ مارپیچ به بالای این گنبد بروند و از آنجا به طور مستقیم به تالار اصلی پارلمان (plenarsaal) در پایین نگاه کنند. این طراحی به صورت نمادین، مردم را بر فراز نمایندگانشان قرار می‌دهد و اصل نظارت عمومی و شفافیت در فرآیندهای دموکراتیک را به تصویر می‌کشد.
• نور، وحدت و خرد: یک مخروط آینه‌ای در مرکز گنبد، نور طبیعی روز را به داخل تالار پارلمان منعکس می‌کند که نمادی از روشنایی و خرد در تصمیم‌گیری‌های سیاسی است. در شب، این گنبد از داخل روشن شده و همچون فانوسی درخشان بر فراز برلین، نشانه‌ای از قدرت و سرزندگی دموکراسی آلمان فدرال است. بازگشت پارلمان به این ساختمان پس از دهه‌ها، خود نمادی قدرتمند از وحدت آلمان پس از فروپاشی دیوار برلین به شمار می‌رود.

مجموعه جزیره موزه (Museumsinsel)

مکان: برلین

در قلب برلین و بر روی جزیره‌ای در رودخانه «شپری» (Spree)، مجموعه‌ای بی‌نظیر از پنج موزه در سطح جهانی قرار دارد که به «جزیره موزه» شهرت یافته است. ایده شکل‌گیری این مرکز فرهنگی به سال 1797 بازمی‌گردد و ساخت و ساز آن به دستور پادشاهان پروس بین سال‌های 1830 تا 1930 به طول انجامید. این مجموعه به دلیل اهمیت معماری و نقش آن در تحول فرهنگی موزه‌ها، در سال 1999 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

• موزه کهن (Altes Museum): این بنا که قدیمی‌ترین موزه مجموعه است، بین سال‌های 1823 تا 1830 توسط کارل فریدریش شینکل به سبک نئوکلاسیک ساخته شد. معماری آن با ایوانی شامل 18 ستون و یک تالار گنبددار مرکزی (روتوند) که از پانتئون رم الهام گرفته، یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری نئوکلاسیک است. این موزه میزبان مجموعه غنی از هنر و اشیای باستانی یونان و روم است.
• موزه نو (Neues Museum): این بنا که توسط فریدریش آگوست اشتولر طراحی شد، در جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید. بازسازی استادانه آن توسط معمار بریتانیایی، دیوید چیپرفیلد، تاریخ آسیب‌دیده بنا را با معماری مدرن ترکیب کرده است. این موزه امروزه محل نگهداری «موزه مصرشناسی» از جمله سردیس مشهور ملکه نفرتیتی، و «موزه پیش از تاریخ و تاریخ نخستین» است.
• گالری ملی کهن (Alte Nationalgalerie): این ساختمان با ظاهری شبیه به یک معبد یونانی-رومی بر روی یک پایه مرتفع قرار گرفته و بین سال‌های 1866 تا 1876 ساخته شده است. این گالری به هنر قرن نوزدهم، از جمله آثار دوره‌های رمانتیسیسم و امپرسیونیسم اختصاص دارد.
• موزه بوده (Bode-Museum): این موزه با معماری نئوباروک و گنبد باشکوهش در نوک جزیره قرار دارد و در سال 1904 افتتاح شد. این موزه به دلیل مجموعه استثنایی مجسمه‌های خود از قرون وسطی تا قرن نوزدهم، «موزه هنر بیزانس» و یکی از بزرگترین مجموعه‌های سکه‌شناسی جهان شهرت دارد.
• موزه پرگامون (Pergamonmuseum): این موزه که جدیدترین بنای جزیره است، برای جای دادن بازسازی‌های معماری عظیم‌الجثه باستانی ساخته شده است. شهرت جهانی آن به دلیل آثاری چون «محراب پرگامون»، «دروازه ایشتار بابل» با آجرهای آبی خیره‌کننده و «دروازه بازار میلتوس» است.

گالری ایست ساید (East Side Gallery)

مکان: برلین

گالری ایست ساید، طولانی‌ترین بخش باقی‌مانده از دیوار برلین به طول 1.3 کیلومتر است که امروزه به عنوان طولانی‌ترین گالری هنری در فضای باز جهان شناخته می‌شود. این مکان یک یادبود بین‌المللی برای آزادی و نمادی قدرتمند از تاریخ معاصر آلمان است. پس از فروپاشی دیوار در سال 1989، 118 هنرمند از 21 کشور جهان در سال 1990 بر روی سمت شرقی این دیوار نقاشی کردند. این آثار هنری، حس رهایی و تغییرات سیاسی آن دوران را به تصویر می‌کشند. از مشهورترین این آثار می‌توان به «بوسه برادرانه سوسیالیستی» اثر دیمیتری وروبل و «ترابانت در حال شکستن دیوار» اثر بیرگیت کیندر اشاره کرد که به نمادهایی جهانی از این تحول تاریخی تبدیل شده‌اند. این گالری با تبدیل یک ابزار سرکوب به یک بوم هنری، تاریخ دردناک تقسیم را به روایتی از امید و صلح تبدیل کرده است.

کلیسای جامع کلن (Kölner Dom)

مکان: کلن

کلیسای جامع کلن، یک شاهکار خیره‌کننده از معماری گوتیک، نماد بی‌تردید شهر کلن و یکی از بزرگترین کلیساهای جهان است. ساخت این بنای عظیم در سال 1248 آغاز شد اما تکمیل آن پس از وقفه‌ای چند صد ساله، بیش از 600 سال به طول انجامید و سرانجام در سال 1880 به پایان رسید. این تداوم در ساخت، به ویژه در قرن نوزدهم، کلیسا را به نمادی از هویت، وحدت و افتخار ملی آلمان تبدیل کرد.

• ویژگی‌های برجسته:
  • برج‌های دوقلوی سر به فلک کشیده: دو برج دوقلوی کلیسا با ارتفاع 157 متر، بر خط افق شهر مسلط هستند و تا سال 1884 بلندترین ساختمان‌های جهان محسوب می‌شدند. این برج‌ها که از اکثر نقاط شهر قابل مشاهده‌اند، نمادی از نزدیکی به آسمان در معماری گوتیک هستند.
  • زیارتگاه سه پادشاه مقدس: انگیزه اصلی ساخت این کلیسای عظیم، نگهداری از بقایای سه پادشاه مقدس (سه مغ) بود که در سال 1164 به کلن آورده شدند. مقبره طلایی و باشکوه آنها، که بزرگترین تابوت یادگار در جهان غرب است، این کلیسا را به یکی از مهم‌ترین مقاصد زیارتی مسیحیان در اروپا تبدیل کرده است.
  • شاهکار هنر گوتیک: این کلیسا نمونه‌ای کامل از سبک گوتیک ریونانت (Rayonnant) با طاق‌های نوک‌تیز، ستون‌های بلند و پنجره‌های رنگی وسیع (با مساحت حدود 10,000 متر مربع) است که داستان‌های کتاب مقدس را روایت می‌کنند.

این کلیسا که در سال 1996 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید، امروزه قلب فرهنگی و تاریخی شهر کلن محسوب می‌شود و سالانه میزبان میلیون‌ها بازدیدکننده است.

قلعه نوی‌شوان‌شتاین (Schloss Neuschwanstein)

مکان: شوانگاو، باواریا

قلعه نوی‌شوان‌شتاین، قصری رؤیایی و افسانه‌ای در میان کوه‌های آلپ باواریا، تنها یک اقامتگاه سلطنتی نیست، بلکه تجسم سنگی رؤیاهای پادشاه لودویگ دوم است. این قلعه به عنوان پناهگاهی شخصی برای فرار از واقعیت و ادای احترامی باشکوه به دنیای اساطیری اپراهای ریشارد واگنر ساخته شد. لودویگ دوم که به «پادشاه افسانه‌ها» شهرت داشت، پس از دست دادن قدرت واقعی خود، به دنیای فانتزی پناه برد و تصمیم گرفت قلعه‌ای به سبک شوالیه‌های قرون وسطای آلمان بنا کند.

• معماری رمانتیک و فناوری مدرن: انتخاب سبک معماری احیای رمانسک (Romanesque Revival) با برج‌های سر به فلک کشیده و ظاهری افسانه‌ای، حس نوستالژی برای گذشته‌ای آرمانی را القا می‌کند. این ظاهر رؤیایی که توسط یک طراح صحنه تئاتر طراحی شد، بیشتر شبیه به یک صحنه اپرا است تا یک بنای کاربردی. موقعیت دراماتیک قلعه بر فراز تپه‌ای صخره‌ای، این حس را تقویت می‌کند. جالب آنکه، این ظاهر قرون وسطایی، پیشرفته‌ترین فناوری‌های قرن نوزدهم مانند سیستم گرمایش مرکزی، آب لوله‌کشی و خطوط تلفن را در خود پنهان کرده بود.

• تالارهای اپرایی: ادای احترام به واگنر: عشق لودویگ به واگنر، محور اصلی طراحی داخلی قلعه است.

  • تالار خوانندگان (Sängersaal): این تالار باشکوه که از قلعه وارتبورگ (صحنه اپرای «تانهویزر» واگنر) الهام گرفته شده، با نقاشی‌هایی از افسانه پارسیفال تزئین شده است.
  • تالار تخت (Thronsaal): این تالار دو طبقه با معماری بیزانسی، نمادی از «تالار جام مقدس» در افسانه پارسیفال و ارجاعی به اپرای «لوهنگرین» است. نام قلعه، «نوی‌شوان‌شتاین» به معنای «سنگ قوی جدید»، مستقیماً به شخصیت «شوالیه قو» در این اپرا اشاره دارد. این تالار که نماد حق الهی پادشاهی بود، هرگز تختی به خود ندید، زیرا لودویگ پیش از تکمیل آن درگذشت.

• شهرت جهانی: این قلعه که الهام‌بخش قلعه «زیبای خفته» دیزنی بوده است، به دلیل ظاهر افسانه‌ای، داستان تراژیک پادشاه لودویگ و ارتباط عمیق با فرهنگ آلمان، به یکی از پربازدیدترین بناهای جهان تبدیل شده و سالانه بیش از 1.3 میلیون گردشگر را به خود جذب می‌کند.

میراث باهاوس: معماری انقلابی در دسائو و برناو

جنبش معماری باهاوس (Bauhaus) که در سال 1919 در آلمان تأسیس شد، یک انقلاب فکری بود که معماری مدرن را در سراسر جهان دگرگون کرد. این مدرسه با هدف پیوند هنر با صنعت و تکنولوژی، زبانی نوین در معماری خلق کرد که بر کارکردگرایی، سادگی و تولید انبوه استوار بود. اصل بنیادین این جنبش "فرم تابع عملکرد است" بود که هرگونه تزئینات غیرضروری را رد می‌کرد. ساختمان‌های به جا مانده از این دوران، که در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده‌اند، از مهم‌ترین بناهای دیدنی آلمان به شمار می‌روند.

• ساختمان باهاوس در دسائو (Bauhaus Dessau): این بنا که توسط بنیان‌گذار جنبش، والتر گروپیوس، طراحی شد، یک مانیفست زنده از اصول باهاوس است. نمای شیشه‌ای عظیم، پلان نامتقارن و پل ارتباطی میان بخش‌ها، همگی نمادی از شفافیت، کارکردگرایی و پویایی هستند. این مجموعه یکی از مهم‌ترین آثار معماری قرن بیستم شناخته می‌شود.
• مدرسه اتحادیه کارگری آلمان (ADGB) در برناو: این مجموعه که توسط هانس مایر، مدیر دوم باهاوس، طراحی شد، نمونه‌ای برجسته از رویکرد علمی و اجتماعی باهاوس به معماری است. در طراحی این پروژه، نیازهای عملکردی، شرایط آب و هوایی و استفاده از مصالح محلی و ارزان‌قیمت در اولویت قرار گرفت.

تالار کنسرت الب‌فیلارمونی (Elbphilharmonie)

مکان: هامبورگ

الب‌فیلارمونی که با نام مستعار "الفی" نیز شناخته می‌شود، یک تالار کنسرت مدرن و نماد معماری معاصر در شهر هامبورگ است. این ساختمان شگفت‌انگیز بر روی یک انبار قدیمی آجری در منطقه هافن‌سیتی ساخته شده و با نمای شیشه‌ای مواج خود که یادآور امواج آب یا بادبان‌ها است، توجه همگان را به خود جلب می‌کند. این پروژه که در سال 2017 افتتاح شد، به سرعت به یکی از برجسته‌ترین نمادهای شهر هامبورگ و یکی از پیشرفته‌ترین سالن‌های کنسرت در جهان تبدیل شد. علاوه بر سالن‌های کنسرت، این مجموعه شامل هتل، آپارتمان و یک عرشه تماشای عمومی به نام "پلازا" با منظره‌ای پانوراما از بندر و شهر هامبورگ است.

کلیسای بانوی ما (Frauenkirche)

مکان: درسدن

کلیسای بانوی ما در درسدن، نمادی قدرتمند از تخریب جنگ و بازسازی و آشتی پس از آن است. این کلیسای باشکوه باروک با گنبد سنگی منحصربه‌فردش موسوم به «ناقوس سنگی»، در جریان بمباران‌های جنگ جهانی دوم در فوریه 1945 به طور کامل ویران گردید. برای دهه‌ها، ویرانه‌های آن به عنوان یادمانی علیه جنگ حفظ شد.

پس از اتحاد آلمان، یک کمپین بازسازی بی‌سابقه با کمک‌های مالی از سراسر جهان آغاز شد.

• بازسازی به مثابه آشتی: در یک فرآیند «باستان‌شناسی معماری»، هزاران قطعه از سنگ‌های اصلی و سوخته جمع‌آوری، شماره‌گذاری و در ساختار جدید کلیسا ادغام شدند. ترکیب این سنگ‌های تیره‌رنگ و قدیمی در کنار سنگ‌های روشن و جدید، مانند زخم‌هایی بر پیکر بنا، یادآور تاریخ تلخ و نمادی از بهبود و تولد دوباره است.
• نماد صلح جهانی: در اقدامی نمادین، صلیب طلایی بالای گنبد توسط هنرمندان بریتانیایی ساخته شد که پدر یکی از آنها در بمباران درسدن شرکت داشت. این هدیه از سوی «دشمنان زمان جنگ»، کلیسای بانوی ما را به نمادی جهانی از بخشش و آشتی بدل کرد.

بازگشایی کلیسا در سال 2005، لحظه‌ای تاریخی و نمادی از صلح و تولد دوباره شهر درسدن بود.

خلاصه

آلمان دارای مجموعه‌ای غنی و متنوع از ساختمان‌های دیدنی است که هر یک بازتابی از دوره‌ای خاص از تاریخ، هنر و معماری این کشور هستند. در برلین، دروازه براندنبورگ نماد وحدت ملی است، ساختمان رایشستاگ با گنبد شیشه‌ای خود شفافیت دموکراتیک و نظارت مردم بر دولت را به نمایش می‌گذارد ، مجموعه جزیره موزه به عنوان میراث جهانی یونسکو، گنجینه‌ای از هنر و معماری را در خود جای داده است و گالری ایست ساید بر بقایای دیوار برلین، داستان اتحاد را از طریق هنر روایت می‌کند. در دیگر نقاط کشور، کلیسای جامع کلن اوج معماری گوتیک و نماد هویت ملی را با تاریخ ساخت 600 ساله و برج‌های دوقلوی عظیمش به تصویر می‌کشد. قلعه رؤیایی نوی‌شوان‌شتاین، تجسم دنیای رمانتیک پادشاه لودویگ دوم و ادای احترام به اپراهای واگنر است که بازدیدکنندگان را به دنیای افسانه‌ها می‌برد. علاوه بر این، آلمان زادگاه جنبش باهاوس بود که با بناهایی مانند ساختمان مدرسه در دسائو، معماری مدرن را با تأکید بر کارکردگرایی متحول کرد. در دوران معاصر نیز، تالار کنسرت الب‌فیلارمونی در هامبورگ، نوآوری معماری مدرن را به رخ می‌کشد و کلیسای بازسازی‌شده بانوی ما در درسدن، با ادغام سنگ‌های سوخته قدیمی و جدید، داستانی تأثیرگذار از ویرانی، امید و آشتی جهانی را روایت می‌کند. این بناها تنها سازه‌هایی از سنگ و شیشه نیستند، بلکه قلب تپنده فرهنگ و تاریخ آلمان به شمار می‌روند.